Siedzibą Muzeum Sztuki Mieszczańskiej jest gmach Starego Ratusza we Wrocławiu, unikalnego w skali europejskiej zabytku świeckiej architektury gotyckiej, powstającego stopniowo w okresie od końca XIII do 1 poł. XVI w. Autorami pierwotnej realizacji obiektu byli mistrzowie wrocławscy Alberik i Martin, a autorami jego rozbudowy w latach 1470-1510 byli także wrocławianie - Jost Tauchen, Hans Bertold i Peter Franczke oraz mistrzowie sasko-łużyccy - architekt Paul Preusse i rzeźbiarz Briccius Gauske.

Ratusz zwraca uwagę swoim bogatym ukształtowaniem przestrzennym i rzeźbiarskim. Każda elewacja opracowana jest odmiennie i zawiera w sobie elementy pochodzące z różnych okresów. Zdecydowanie przeważają elementy późnogotyckie, które tworzą swoistą symbiozę z detalami renesansowymi i manierystycznymi. W wystroju zewnętrznym i wewnętrznym Ratusza dominują motywy heraldyczne związane z symboliką miasta, Księstwa Wrocławskiego i nadrzędnego im wówczas Królestwa Czech i Węgier.

Na liczącej ponad 66 metrów wysokości wieży widnieje najstarszy w architekturze miejscowej wizerunek herbu Wrocławia wykonany w 1536 r. (w sześć lat po jego ustanowieniu). Od strony wschodniej uwagę zwraca trójkątny szczyt główny, odznaczający się bogactwem form ornamentalnych oraz barwną tarczą renesansową zegara z 1580 r. wzbogaconą dodatkowo o obracającą się kulę imitującą fazy księżyca. Elewacja południowa odznacza się rytmem pionowych wykuszów oraz mnogością figuralnych i ornamentalnych elementów rzeźbiarskich.

We wnętrzu wyróżniają się miejsca mające znaczenie artystyczne i historyczne - m.in. Izba Rady, Sala Książęca i najsłynniejsza Sala Wielka - największa i najwspanialsza tego typu sala przyjęć wśród wnętrz gotyckich ratuszów Europy, gdzie władze miasta podejmowały dostojnych gości - wśród nich cesarzy, królów i Papieża.